डंब शराड्स किती जण खेळू शकतात? खेळाडूंची योग्य संख्या

Act Up टीमकडून · अपडेट: ८ ऑक्टोबर, २०२६

डंब शराड्स किती जण खेळू शकतात? किमान ३ जण, आणि ६ ते १२ ही सर्वात योग्य संख्या, म्हणजे ३ ते ६ जणांच्या दोन टीम. दोघेच असाल तर टीमशिवायचा प्रकार खेळा. २० पेक्षा जास्त असतील तर ४ ते ६ जणांच्या अनेक टीम करा.

किमान किती खेळाडू लागतात आणि का?

नेहमीच्या डंब शराड्ससाठी किमान ३ जण लागतात. कारण सोपे आहे: एक जण अभिनय करतो, आणि उरलेल्या किमान दोघांनी अंदाज लावायचा. तीन जण असताना टीम पाडता येत नाहीत, म्हणून प्रत्येकाने आळीपाळीने अभिनय करायचा आणि ज्याने बरोबर ओळखले त्याला गुण मिळतो.

चार जण असले की खरा खेळ सुरू होतो. दोन-दोन जणांच्या दोन टीम होतात, आणि टीमविरुद्ध टीम ही स्पर्धा खेळाला रंग आणते. चौघांच्या खेळात प्रत्येक जण दर दुसऱ्या डावाला अभिनय करतो, त्यामुळे कोणालाही कंटाळा यायला वेळच मिळत नाही. रेल्वेच्या प्रवासात एका डब्यात किंवा हॉटेलच्या खोलीत हीच संख्या सर्वात सोयीची ठरते.

दोघेच असाल तरीही खेळता येते, पण नियम बदलतात: एक अभिनय करतो, दुसरा ओळखतो, आणि दोघांनी मिळून एका ठरावीक वेळेत किती कार्ड्स ओळखली याचा विक्रम करायचा. हा प्रकार नवरा-बायको, भावंडे किंवा आई आणि मूल यांच्यासाठी छान आहे. सविस्तर नियम दोघांसाठी डंब शराड्स मध्ये दिले आहेत.

डंब शराड्स किती जण खेळू शकतात: संख्येनुसार खेळ कसा बदलायचा?

एका टीममध्ये किती जण असावेत?

एका टीममध्ये ४ ते ६ जण हा सर्वात चांगला आकार आहे. त्यामागे तीन कारणे:

1. प्रत्येकाला संधी: टीम छोटी असली की प्रत्येकाला दर दोन-तीन डावांनी अभिनय करायला मिळतो. कोणीही फक्त बसून राहत नाही.
2. अंदाजांची विविधता: चार-पाच डोकी असली की कोणाला तरी तो जुना सिनेमा आठवतो, तर कोणाला नवे गाणे.
3. गोंधळ कमी: आठ-दहा जण एकाच वेळी ओरडून उत्तरे देऊ लागले की अभिनय करणाऱ्याला कोणते उत्तर बरोबर आले हेच कळत नाही.

टीम मोठी असेल तर एक “कप्तान” ठरवा. टीमचे सदस्य कप्तानाला अंदाज सुचवतील, आणि कप्तानाने सांगितलेले उत्तरच अधिकृत मानले जाईल. गुणांच्या पद्धती आणि टीम पाडण्याचे आणखी मार्ग गुण कसे मोजायचे आणि टीम कशा पाडायच्या मध्ये आहेत.

छोट्या कुटुंबात तीन-चार जण असताना

आजकाल अनेक घरांत आई, बाबा आणि एक-दोन मुले एवढेच असतात. अशा वेळी टीम पाडल्या तर एका टीममध्ये लहान मूल आणि दुसरीत मोठे, असा असमतोल होतो. त्यापेक्षा हे करा:

• सगळे विरुद्ध घड्याळ: एका वेळी एक जण अभिनय करतो आणि बाकी सगळे मिळून ओळखतात. दोन मिनिटांत घराने एकत्र किती कार्ड्स ओळखली, याचा विक्रम करायचा आणि पुढच्या रविवारी तो मोडायचा.
• लहानांना सोपी कार्ड्स: मुलांनी अभिनय करताना त्यांना प्राणी किंवा सोप्या कृती द्या, मोठ्यांना सिनेमे आणि म्हणी.
• व्हिडिओ कॉलवर आजी-आजोबा: घरात तिघेच असले तरी गावाकडचे आजी-आजोबा किंवा परदेशातले काका व्हिडिओ कॉलवर जोडले की खेळाडू वाढतात. ते फक्त अंदाज लावतील, आणि घरातले अभिनय करतील. रविवारच्या संध्याकाळच्या कॉलला यामुळे नवा उत्साह येतो.
• रिव्हर्स प्रकार: तिघांनी मिळून अभिनय करायचा आणि एकाने ओळखायचे. छोट्या कुटुंबात हा प्रकार अगदी रंगतो. नियम रिव्हर्स डंब शराड्स मध्ये आहेत.

मोठ्या कुटुंबात आणि सोसायटी हॉलमध्ये

लग्नाच्या आदल्या रात्री, गणपतीत किंवा दिवाळीच्या सुट्टीत मराठी घरांत सहज २०-२५ नातेवाईक जमतात. सोसायटीच्या कार्यक्रमात तर ही संख्या ५० च्या पुढे जाते. अशा वेळी:

1. ४ ते ६ जणांच्या टीम करा: २४ जण असतील तर ६ जणांच्या ४ टीम.
2. स्पर्धेचे स्वरूप: पहिल्या फेरीत टीम १ विरुद्ध २ आणि ३ विरुद्ध ४. जिंकलेल्या टीमची अंतिम फेरी.
3. एक सूत्रधार आणि एक गुणलेखक: मोठ्या गटात हे दोन वेगळे लोक हवेत.
4. अभिनयाची जागा उंच किंवा मध्यभागी: मागे बसलेल्यांनाही अभिनय दिसला पाहिजे.
5. वेळ कमी ठेवा: प्रत्येक डाव ६० सेकंद. खूप टीम असल्या की लांब डावांमुळे बाकीचे कंटाळतात.

नातेवाईकांच्या मोठ्या मेळाव्यात कुटुंब डेक मधली कार्ड्स विशेष रंगतात: भावजय, मेहुणी, नणंद, सासू, पणजोबा. नाती दाखवताना सगळे एकमेकांकडे बोट दाखवतात आणि हशा पिकतो.

टीम न्याय्य कशा पाडायच्या?

मिश्र वयोगटात टीम पाडणे हेच सर्वात अवघड काम असते. काही सोपे उपाय:

• पिढ्या मिसळा: प्रत्येक टीममध्ये किमान एक मूल, एक तरुण आणि एक ज्येष्ठ.
• चिठ्ठ्यांनी टीम: टीमची नावे चिठ्ठ्यांवर लिहून सगळ्यांनी एकेक उचलायची. कोणालाही “शेवटी निवडले गेलो” असे वाटत नाही.
• मुलांना शेवटी उरवू नका: कप्तानांनी आळीपाळीने खेळाडू निवडायची पद्धत वापरणार असाल तर लहान मुलांची वाटणी आधीच करून टाका. नाहीतर शेवटी उरणाऱ्या मुलाला वाईट वाटते.
• जोडप्यांना वेगळे करा: नवरा-बायको किंवा जुळी भावंडे एकाच टीममध्ये असली की ते एकमेकांचे इशारे पटकन ओळखतात आणि इतरांवर अन्याय होतो.

विषम संख्या असेल तर काय?

सात, नऊ किंवा अकरा जण असले तरी काळजी नको. तीन पर्याय आहेत:

घरात आजी-आजोबा असतील आणि त्यांना अभिनय करायचा नसेल, तर सूत्रधाराचे काम त्यांना द्या. खेळावर त्यांचे नियंत्रण राहते आणि ते पूर्ण वेळ सहभागीही असतात.